اشعار

قـرارِ وصل، دل بی‌قـرار می‌خـواهـد            وصال، عاشقِ چشم‌انـتظار می‌خواهد

امام، راه رسیدن به شرط همراهی‌ست            به قدرِ یک قدم از رهسپار می‌خواهد

امام، ظرف قنوتش برای مأموم است            هر آنچه از درِ پـروردگار می‌خـواهد

امام، گـنـبد و گـلدسـته نیست زائرها!            برای مـاست اگر هم مـزار می‌خواهد

به زعمِ مُرده‌پرستان: امام یعنی سوگ            به جای یار، فقـط سوگـوار می‌خواهد

امامِ شهرِ مدینه «دعا، سکـوت، قلم»            امـامِ کـوفـه ولی ذوالـفـقار می‌خـواهد

امـام، گـاه محـاسـن سـپـیـد مـی‌طـلـبـد            و گاه لـبـیک از شیـرخـوار می‌خواهد

تـنـورخـوابی هـارونِ مکّی است قـیام            امام، لشکری از جـا‌ن‌نـثـار می‌خواهد

امـام از قـلمِ در غـلاف، دلگـیـر است            به جای آن همه شاگرد، یار می‌خواهد

هوای شعرم، بی نامتان معـطّـر نیست            رواق هـیچ دلی بی شـما مـنـوّر نیست

بـدون نـور شـمـا در مـیان ظـلـمـت‌هـا            برای هیچ‌کـسی معـرفـت میـسّر نیست

اگـر نـسـیـم مــسـیـحـایـیِ شـمـا نــوزد            درخت دانش دیگر شکـوفـه‌آور نیست

آهای گـم‌شده‌ها! در پی چه می‌گـردید؟            مگر کلید معالم به دست جعفر نیست؟

خـدا به سـیـنـۀ صـادق کـلـیـم شد با ما            تمام قصّه همین است و چیز دیگر نیست

مفـصـّل از تـوحـیـد مـفـضّلت خـواندم            خداشناسی از این خوب‌تر مصوّر نیست

حباب‌وار پُر از هیچ و پوچ خواهد شد            دلی که در یَمِ عرفـانـتان شناور نیست

زمان زمانۀ فـریاد «‌اَین عـمّار» است            میان این‌همه بدعت کسی ابوذر نیست

درِ نـجــات شــمــائـیــد، أنـتَ بـابُ اللّه            به هر دری بزنم چاره‌ای جز این در نیست

مـباد لحـظـه‌ای از مـهـرتـان جدا باشم            در این زمان که برادر دگر برادر نیست

چـقدر شـوق بـقـیع شماست در دل من            کـبـوتـرانه بگـویم ولی مـرا پَـر نیست

هـمین سـرودۀ نـاقـابل است تحـفـۀ من            برای من که از این بیشتر میسّر نیست

ای روی تـو جــلــوۀ حـدائـق            داغ تـو صــفــا ده شــقــایــق

وارســتـه ز قـیـد هـر تـعـلـّق            آزاده ز رشـــتـــۀ عـــلایـــق

آنجـا کـه فـروغ مـهـر رویت            کذب است صفای صبح صادق

ذات تو به جز صفات واجب            بر هـر صـفـتـی سـزا و لایق

دارند شـکـسـتـگـان عـشـقـت            بـر رحـمـت تـو امــیـد واثـق

ای نـاطق حـقّ مصحـف حق            کز نطق تو مصحف است ناطق

جـــز راه ولایـتـت نــپـــویــد            در اوج سـپـهـر، نجـم طارق

از نـور رخ تو، روز روشن            وز مـوی تو شـام تـار غاسق

ای ســـابـــقــۀ عــطــای اوّل            ای غـایت جـود بر تو لاحـق

مهریست رخت که روشن از اوست            اقـطـار مـغـارب و مـشــارق

قهـر تو جـحـیـم هر مخـالـف            مـهـر تـو نـعـیـم هـر مـوافـق

از مطلع عارضت عیان است            آن نـور نـهـفـتـه در ســرادق

شـام ابـد از تـو روز روشـن            بر صـبـح ازل رخ تـو فـالـق

سـکــّان ســرادقــات عُـلــوی            بـر گـوشـۀ درگـه تـو شـائـق

عـالـم همه هـالـک و تو باقی            معـضـوق تو، کائـنات عاشق

هر لطف و کمال در وجود است            در ذات تو کرده جمع، خالق

لعل تو شکفت و شد جهان پُر            از حکمت و منطـق و حقایق

نشـناخـت بـهـای گـوهرت را            هر نفس دنی و پست و فاسق

کُـشـتـنـد چـراغ بـزم وحـدت            گـرچـه نـکـُـشد فـروغ فـائـق

حـق جــلــوۀ جــاودانــه دارد            باطل همه زائل است و زاهق

بر اوج مـقـام تـو مُـقـرّ است            هر ذی‌نـفـسی به جـز مـنافـق

ای شــارح مــنـهـج هــدایـت            ای حـجـّت حـق امـام صـادق

عالم به هوای توست مجذوب            چون ذرّه به جلوه‌های شارق

ای وای ز هول روز محـشر            گر دست نـگـیری از خـلایق

عـابد به تو درد خـویش گوید            ای بر هـمـگـان طبیب حاذق

با نگاه روشنت پـلک سحـر وا می‌شود            تا تبسم می‌کنی خـورشـید پـیـدا می‌شود

خط به خطِ صفحۀ پیشانی‌ات اشراقی است            صبح صادق در همین تصویر معنا می‌شود

فیلسوفان را اشـارات تو عـاشق می‌کند            آرزومـنـد شـفـایت ابـن سـیـنـا مـی‌شـود

مست از یاقوت سرشار کلامت می‌شویم            با جواهـرهای نابت فـقـه پـویـا می‌شود

از حدیثت عـالـمان اعجاز را آموخـتـند            هر که یک دم با تو بنشیند مسیحا می‌شود

احسن‌الصدق است هر بیتی که در وصف شماست            شعـرهای صادقـانه بهـتـرین‌ها می‌شـود

بخوان بر منبری از نور؛ بعد از "فجر" و "أعطینا"            برایم خط به خط از متنِ توحید مفضل را

بخوان با لحن زیبایی که داری در مناجاتَت            بگو از حضرتِ باریتعالی؛ ربّ بی‌همتا

بخوان یک سورهٔ توحید پیش از مبحثِ "توحید"            بخوان یاصادق آل محمد لطف کن بر ما

رسیدیم از دیارِ پارس، با شاگردِ تو "جابر"            که پایِ درس تو عالِم شویم از عالَمِ معنا

بیا از رازِ خلقت پرده بردار و بگو از عرش            بگو از خالقِ خورشید و ماه و ماهیِ دریا

بگو از ظاهر و از باطنِ پیچیدهٔ انسان            از اینکه فطرتاً هستیم محتاجِ تو یامولا

بگو از زندگی و مرگ، از آیاتِ رستاخیز            بگو از هستیِ نـاپـایـدار و سـسـتیِ دنیا

بگو از عقلِ حیران و بخوان قدری حدیثِ عشق            بگو از شرط مقبولیتِ أعمال؛ بی‌پـروا

بگو از إسْتَخَفَّ بِالصَّلاة-از آنکه ضایع کرد*            نمازش را و محروم از شفاعت هست در عُقبی

علی را یاد کن با ذکر نابِ "یا أباالاُمّه"            بگو: دل جایِ الله است و جایِ مادرم زهرا

* امام صادق علیه السلام فرمودند: «إِنَّهُ لَا ینَالُ شَفَاعَتَنَا مَنِ اسْتَخَفَّ بِالصَّلَاةِ»

«شفاعت ما شامل کسی که نماز را سبک بشمارد، نمی‌شود» الكافى، ج۳، ص۲۷۰

مزیّن کن نگاهت را به نام جعفر صادق            که عطر عافیت دارد پیام جعفر صادق

اگر مهتاب می‌تابد به شام کوچه‌های شهر            شفای نـور می‌گیرد ز بام جعفر صادق

ببین اعجاز نامش را که می‌یابد تبار دل            بهاری از حلاوت در سلام جعفر صادق

صلابت را تماشا کن که همچون بید می‌لرزد            بنای کاخ منصور از کلام جعفر صادق

نگاه غصه را پر کن که دست شب به جای نور            شرار زهر می‌ریزد به جام جعفر صادق

دگر ای آسمان شهر! بس کن شهد باران را            که شد تلخ از غم و اندوه، کام جعفر صادق

به پایش آسمان از چشم خود خورشید می‌بارد            به دل دارد چراغ از احترام جعفر صادق

عبور از خط آخر پیش پای توست کاری کن            که دستت را بگیرد فیض عام جعفر صادق

بسم الله اگر طالـب نـوری دل عـاشـق!            بـسم الله اگر هـست تو را رأی مـوافـق

ایـنـک تـو این راه بـه ادراک حـقـایـق            بنشین نفسی، این تو و این‌ منبر صادق

بـگــذار بـه آئـیـنـۀ تــو نــور بــتــابــد

نـزدیک بـمـان، هرچند از دور بـتـابـد

علم، اول و آخر شده در دفـتر او جمع            الــمـنـةُ للَه کـه نـشـد مــنـبـر او جــمـع

چونان که ملائک همه در محضر او جمع            هستند فـقـیهـان همه دور و بر او جمع

عـلامـه بـه عـلامـه مـفـسّر به مـفـسـّر

بنگر همه را مستمع و ناظر و حاضر

افـتـاده عـقـول هـمـه در پـای کـلامـش            تـوحـیـد مـفـضـّـل نـم دریـای کـلامـش

طبـع شـعـرا بـسـته به انـشای کـلامـش            حکم فـقـهـا مُـهـر به امـضای کـلامش

دور است ز درک سخـنش علم افاضل

دنیا شده بی‌بـهـره از این بحـر فـضائل

در صدق که نام‌آور و در علم رفیع است            همواره گنهکارم و همواره شفیع است

او گـوشه‌نـشین شب بی‌نـور بقیع است            از روضۀ تنهایی او خون دل شیعه است

مائـیم و غـم بی‌کـسی حـضرت صادق

تـنـهـا شـده تـا شـیـعـه نـمـانـد مـتـفـرّق

بـوده است پـریـشـان پـریـشـانی جدش            حـیران شده از روضۀ حـیـرانی جدش

سنگ آمد و زد بوسه به پیشانی جدش            خون می‌چکد از صورت نورانی جدش

اشکـش شده جـاری به غـم کـرببلایش

یک عمر خودش روضه گرفته ست برایش

مست از احـادیثت، کرده‌ای خلایق را            کردی از خدا لبریز، تک تک دقایق را

هر کلام پر نورت، لحظه‌های روحانی            داده صیقل از عشقت، روح و جان عاشق را

تا کسی نیـفـتـد در، منجـلاب گـمراهی            جرعه‌ای به ما دادی، کـوثر حقایق را

پای حـکم هر امری، با بـیان شیـوایت            کرده‌ای پراکـنده، عطر قال صادق را

با حرام و مکروه و مستحب و واجب‌ها            گـفـته‌ای به ما راهِ، بـنـدگـی خـالـق را

بر شما هر آنکس که، می‌شود ارادتمند

در دو عـالم آقا او، می‌شود سعادتـمـند

گوشه چشم غمازت، کرده باطل افسون‌ها            گشته قاصر از مدحت، دست باز مضمون‌ها

جلوه کردی از شوقت، در تمامی تاریخ            دست شسته از لیلی، دسته دسته مجنون‌ها

در تنور مشتاقی، گرم سوختن کم نیست            دل سپرده بر عشقت، از تبار هارون‌ها

راه حل هر مشکل، ره‌گشای هر بن‌بست            فقه جعفری گشته، در سکوت قانون‌ها

حـوزه‌های عـلمیه، در طـریق آموزش            بر مدارتان گشته، نقطه عطف کانون‌ها

هـشتـمین هـدایت‌گر، در مسیر ایـمانی

کاشف الحـقایق از، راز و رمز قرآنی

استـوار گـردیده، از قـیـامت ایـمـان‌ها            از شمیم افکارت، جان گرفته عرفان‌ها

فهم و درک شیعی را، با نگاه تفسیری            داده‌ای شـما رونق، در تـمام دوران‌ها

بوحـنیفه می‌گوید، که هلاک می‌گردید            بی‌تلـمذ درست، آن دو سـاله نعـمان‌ها

درس و بحثتان دیده، چون زراره شاگردان            چون ابان، مفضل‌ها، چون هشام و حمران‌ها

مانده تا که بشناسد، چشم و گوش این دنیا

نه خودت که شاگردی، چون ابوبصیرت را

روی دوش خود داری، پرچم پیمبر را            گـشـته‌ای ششم آیه، آیـه‌های کـوثـر را

در مصاف با شبهه، از خودت نشان دادی            در جـهـاد انـدیـشه، اقـتـدار حـیــدر را

با تـلاش بی‌وقـفـه، کـرده‌ای نـهـادیـنـه            در وجود هر شیعه، اعتقـاد و باور را

عالمی که باشی تو، به خدا که جا دارد            بوسه زد، تبرک کرد، پله‌های منبر را

در قیاس عـالم‌ها، با شهید و با خونش            نامـتان شرف داده، جایگـاه جوهـر را

ششمین در از حکمت، بر مدینة العلمی

جانشین پیغـمبر، در علوم و در حلمی

ارث، از علی بردی، شوکت جلالت را            لحن هر کلامت را، نطق بی مثالت را

جنگ فـتنه رفتی با، ذوالفـقار استدلال            بارهـا گـرفـتی تو، خـیـبر جهـالـت را

وقف تربیت کردی، بر چهار هزار عالم            کل عمر پُربار از، روز و ماه و سالت را

گر چه کلهم نـورا، واحد از خـداوندید            مذهـبت بـقا داده، مـکـتب رسـالـت را

کربلایت ای آقا، رنگ و بوی علمی داشت            گرچه این جهان نشناخت، وسعت کمالت را

من همیشه می‌جویم، از شما بهشتم را

با شما رقـم زد حق، کل سرنـوشتم را

شرک مخفی‌ام را با، نور خود هدایت کن            از خدا و تـوحـید و دینمان روایت کن

اهل معرفت سازم، غرق در یقـینم کن            دامـن دلـم را پـر، از دلـیل و آیـت کن

تا بـبـیند این خسته، غربت بقـیعـت را            خرجی سفر با تو، قـسـمتم زیارت کن

با تو می‌کنم معنا، عاقبت به خیری را            امر دین و دنـیـایم، را بـیا کـفـایت کن

گوشه چشمی از لطفت، تا ابد مرا کافی‌ست            کاسه‌ام تهی گشته، لطف بی‌نهـایت کن

سرخوشم از این نعمت، سر به راهِ این راهم

من که از شما چیزی، جز شما نمی‌خواهم

صـدق سـخـن‌هـای کـلـیـم الله طـوری            روح مـسـیـحی، حـلم ایـوب صبوری

ذکـر نـجـات یــونـس و آرامـش نـوح            صوت خوش داوود در مـتن زبـوری

شرح کتاب آیات جان‌بخش لب توست            با چـشـم‌های روشنت تـفـسـیر نـوری

بـا قـال صــادق‌هـا چــراغ راه مـایـی            هـمـراه‌مان تا مـوسـم سبـز ظـهـوری

هارون مکی را که عشقت شعله‌ور کرد            در شعـلـۀ خود کی بـسوزانـد تـنوری

گـفتم تنور آتش به جان خرمنم ریخت            با یاد زخـمی کهنه در کابـوس دوری

این شهر قبل از خانه‌ات سوزانده در خود            دیـوار و مـیخ و شعـلـه و جام بلـوری

من هـمان باده‌نـوش جام توأم            بـلـبـل مـسـت روی بـام تـوأم

بی‌نـگـاهت غـزل نـمی‌خـوانم            شـاعـر فـیـض مـسـتـدام توأم

شـشــمـیــن آیــنــه ســلام آقـا            آرزومــنـد یـک ســلام تــوأم

بـه پـر زخـمـی‌ام نـگـاه کـنـید            آه؛ مــحــتــاج الــتــیــام تـوأم

باز هـمـسـفـره بـاش با سـائل            دوسـتـدار هـمـیـن مـرام تـوأم

مست قـال الامـام صـادق من            من مسـلـمان شده به نـام توأم

روی قــبــرم ســپــرده‌ام آقــا            بـنــویـسـنـد مـن غــلام تــوأم

مـن غـــلام مــحــبـت یــــارم
به خـم گـیـسـویـت گـرفـتـارم

می‌نـویـسـم فـقـط حـقــایـق را            مـاجـرای عـروج عـاشـق را

بـا تـو فـهـمـیــده‌ام مـفـهـوم و            مـعـنـی آیــه‌هــای نــاطـق را

مـی‌شـود دیـد در نـگـاه شـمـا            عکس زیـبای وجه خـالـق را

معـنی یا بـصیـر در بَـصَرت            با بصیرت کنی هر عاشق را

بـا بــیـانـات روشـن و نـابـت            تو شکـسـتی صف منـافـق را

ما به عالـم نمی‌دهـیـم هـرگـز            تــار مــوی امــام صــادق را

السلام ای رئـیـس مـذهـب ما
ای دمــادم تـــرانـــۀ لـب مــا

دلـمان را تو حـیـدری کـردی            مـست انـوار کـوثـری کـردی

در لــبــاس امــامـت ای آقـــا            به خـدا کـه پـیـمـبـری کـردی

با احادیث و گـفته‌های خودت            تو عجب فـتح خـیبری کردی

زنده کردی تو علم را تا حشر            بسکه شاگـرد پـروری کردی

ما کجا؟! مهر مـادرت زهـرا            دل مـا را تـو مـادری کـردی

مهرتان را به سیـنـه دارم من
آرزوی مـــدیـــنـــه دارم مـن

کــاش مـا را دعــا کـنـی آقــا            خـرج این روضه‌هـا کـنی آقا

چـشم‌های مـرا به پـای حسین            نــذر خــیــرالـنّـسـا کـنـی آقـا

بـانـی روضـه‌هـای عـاشـورا            کـاش روضـه به پـا کـنـی آقا

کاش ما را شبی به خرج خودت            راهــیِ کــربــلا کــنــی آقـــا

یـاد جـدّ غـریب خـویش کـنی            یـاد آن ســرجــدا کــنــی آقــا

روضـۀ زیـنـبـیه می‌خـواهـیم
روزیِ فـاطـمـیـه می‌خـواهـیم

سلام ای مصحفِ توحـیدِ سـرمد            ســلام ای صــادقِ آلِ مــحــمــد

سـلام ای آنکـه نـورِ راسـتـیـنـی            بـه جـان‌هـا قـبـلـۀ اهـلِ یــقـیـنـی

لسانِ حکـمتت مـوجی خـروشان            زلالِ چشمه‌ات جاری و جوشان

لـبـت مــمـلـوِ تـسـبـیـحِ خــداونـد            دلت با مهـرِ شیـعـه خورد پیـوند

طنینِ عـشقِ تو پیـچـیده در جان            به اوجِ عزت آمد عقل و عرفان

تـویی پـایـه‌گـذارِ مـکـتبِ عـشـق            شـکـوه و اقـتـدارِ مـکـتبِ عـشق

حـضورت جـلـوۀ تفـسیرِ روشن            نگاهت عـطرِ نابِ بـاغ و گـلشن

طـلـوعِ صـبـحِ زیـبـای جـهـانـی            مــبـاهــاتِ تــمــامِ شـیـعــیــانــی

دو چـشمانت زلالِ نـور و دانش            تو دستانت پُر از شـوقِ نـوازش

درخـتِ عـلم سـیراب از کـلامت            بـلــنـد آوازۀ شـیـعــه بـه نــامـت

طلوعِ فجرِ تو چه صادقانه است            سراسر دلـربا و عـاشـقـانه است

تـو در بـاغِ ولایت ریـشـه داری            زلالِ نــور در انــدیــشــه داری

مـزارت مـهـبـطِ افـلاکـیان است            تجـلـیـگـاهِ قـلـبِ عـاشـقـان است

شعاعِ پُر فروغت تا به خورشید            حـدیثِ مـانـدگـارت باغِ تـوحـیـد

دریغا که تویی از عشق محروم            تمامِ عـمـرِ خود مـظلـومِ مظلـوم
فراخِ سـیـنـه‌ات سرشار از نـور            به چشمانِ جهالت لیک محصور

اگر چه عشقِ دریا جاودان است            گـلـستـانِ دلـت امّـا خـزان اسـت

طلوعت سبز ای والفجـرِ صادق            کـلامـت نــور ای قــرآنِ نـاطـق

شـکـوه و بـا وقـاری تا هـمیـشـه            به دل‌هـا مـانـدگـاری تا هـمیـشه

غریبانه تو را می‌خوانیم ای نور            به پای عشقِ تو می‌مانیم ای نور

زمین از داغِ تو گـشته سیه‌پوش            بقیع در ناله‌های سرد و خاموش

کـبــوتـرهــا مــقــیــمِ خــانـۀ تـو            تـو شـمـعـی و دلـم پـروانــۀ تـو

مـدیـنـه ای دیــارِ زخــمِ دیـریـن            شـرارِ شــعـلـه‌هـای آتـشِ کــیـن

تمامِ کـوچه‌هـایت بوی دود است            به بستر مادری رویش کبود است

اگرچه در میانِ خون نشسته است            ولی قبرِ تو را با اشک شسته است

بگـو آن مـاهِ خـفـتـه زیرِ گِـل را            به آتـش می‌کـشد داغِ تـو دل را!

کـتاب بود و به روی جهـانـیان وا بود            جـواب هـرچه نـمـی‌دانـمِ جـدل‌هـا بود

به روی فـرش امامت معـلمی می‌کرد            و تخـت سـست خلافت اسیر دعوا بود

به نـام آل مـحـمـد، غـریـبـه وارث شد            کسی نـدیـد مگـر آل او هـمـین‌جا بود؟

دوباره قصۀ خاری به چشم و بغض گلو            هنوز پاسـخ نـهـج‌الـبـلاغـه حـاشـا بود

چقـدر نـامـۀ کوفی از این و آن که بیا            نمک به زخم عمیقی که همچنان وا بود

هـنور خـاطـرۀ کـربـلا جـگـرسـوز و            مرام عهـد شکـسـتن هـنـوز بـرپـا بود

به چشم اگرچه که دورش شلوغ بود اما            به جز تنور که می‌داند او چه تنها بود؟

عجیب نیست بر آن خانه آتش افکندند            که این مدیـنـه‌نـشین از تبار زهرا بود

بگو به آن‌که به زعمش دهان حق را بست            کتاب جعفری شیعه همچنان باز است

در مکـتب عـشق باید عـاشق باشی            هـمــراز دل گـل شــقــایـق بــاشــی

از جـان به ره دلـبر خود در گذری            این کـار سـبب شـود که لایق باشی

در محـضـر یـار خـاک پـا بـاید شد            شـایـد بـشـود یــار حــقـایـق بـاشـی

فـانـی بـشـود در طـلـب خـال لـبـش            بـر آتش هـجـر مثـل عـایـق بـاشـی

مــانـنـد اویـس قــرنـی دل بـسـپــار            معناش جز این نیست که حاذق باشی

در زندگی‌ت پیروی از عـشق بکن            در مــوج بـلا ســوار قـایـق بـاشـی

با ذکـر عـلـی مـرده اگر زنده کـنی            تـا شـیـعـه حـیـدری صـادق بـاشـی

صراط مستقیمم تو، من آن ضالین قرآنم           کُند کار خلیل لَه غلامت من که حـیرانم

دمی از کوی تو رفتم پشیمان بودم از رندی           و عـمری از پشیمانیِ خود دائم پشیـمانم

بشویم با گلاب ناب قمصر گر دهانم را           به لب آوردن اسمت نبـاشد از ادب دانم

نمازم را به سوی تو اقامه می‌کنم هر شب           قنوتم را به یاد زلف مشکین تو می‌خوانم

نه تیغ تیز و نه کینه نه تحقیر و ملامت‌ها           مرا از تو نمی‌بُرّد به پای عشق می‌مانم

تو عشق لا یموتی و به عشق تو منم باقی           تـمام فـانـیـان را از دل دیـوانـه می‌رانـم

نه پای رفتنی مانده، نه امید وصالی هست           نه می‌خوانی نه می‌رانی، ز دستم رفته سامانم

به زیر تیغ عشق تو به صد منت گذارم سر           مرا احیا کن و در مسلخ عشقت بمیرانم

میان چشم خـیس من قـدم بگـذار آهـسته           مبادا که به پـای تو نشـیـند خار مـژگانم

شهنشاهان عالم را اگر تاج و اگر تخت است           بدون تاج و تختی من به درگاهت سلیمانم

به جای تیغ خون آلود، تیغی جوهری داری           نه از مردان جنگ، از اهل دانش لشکری داری

کلاس درس نه، دکان عشق است این که می‌بینم           چه آوردی که از هفتاد ملت مشتری داری؟

زمان خطبه‌ات چرخِ فلک از کار می‌افتد           نه تنها از زمین از عرش هم پامنبری داری

به ظن دوستان گویی غریب افتاده‌ای هرچند           به زعم دشمنان آوازه‌ای سرتاسری داری

غلام ات مثل ابراهیم آتش را گلستان کرد           و این تازه غلام ات بود و بر او برتری داری

به هارون فکر می‌کردم، نوشتم که خدا را شکر           کنار دست خود مانند حیدر قنبری داری

دمیـدی در تن اسلام جان تازه‌ای دیگر           به باغ آفت زدند اما برایش نوبری داری

بیا به دیـدن گـل، سوی گـلـسِتان برویم           از این قفس به درآئیم و نغمه‌خوان برویم

نسیم صبح وزید و شکوفه باز شکـفت           بیا به طرْف گل و باغ و بوستان برویم

جهان و هر چه در او هست می‌شود فانی           غنیمت است دمی سوی دوستان برویم

چنان دو شـمع بـسوزیـم پـای یک‌دیگر           چـنان دو پـروانه از سـر جهـان برویم

کنون که بانگ اذان می‌رسد ز مأذنه‌ها           به‌جاست تا که به محراب عاشقان برویم

ابوحـنـیـفه کجـا درس دین دهـد بر ما؟           بیا به مکتب صادق، مدیحه‌خوان برویم

به نزد خویش کسی «شیفته»! نشد عالِم           بـیـا به درس فـقـیهـان نکـته‌دان بـرویم

صـاحـب رَأفـت وُ رفـتـارْ اباعبدالله            پــدرِ مـکـتـبِ ایــثـار ابـاعــبـدالـلـه
نَبَوی مَسلَک و زهرا صفت و مولا خُو            روحِ صـدق و سـخـنِ یـار اباعبدالله

وارثِ کرب وُ بلا باعث و بانیِّ وِلا            بـیــرقَـت پـرچـم سـالار ابـاعـبـدالله
تو که از نَسل حسین وُ حَسنی یا صادق            خـوانـده‌ای مَـدح عـلـمدار ابـاعبدالله
حـضرت شیخ الائمّه پسرِ فاطمه‌ای            چــارۀ دردِ گـرفـتــار ابـاعـبــدالـلـه
نوه‌ات والیَّ طوس است وُ هوایِ پابوس            کـرده این عـاشـقِ تو زار ابـاعبدالله
ذاکـر شاه وَفـا تـذکِـرِه می‌خـواهم با            ذکـرِ تـو از شَـهِ دربــار ابـاعـبـدالله
تو که با روضۀ ِشاهِ شهـدا مأنوسی            کُـنـیـه‌ات اعـظمُ الاذکـار ابـاعـبدالله
جمعه‌ها دیده به راهِ دلبرم می‌دوزی            بینِ هر نـدبـه زَدی جـار اباعـبـدالله

در امـتـداد کـوچ غـریب سـتـاره‌هـا            رونق گـرفت ظلـمتِ دارالامـاره‌ها
باقی نمانده بود بجز خطی از کتاب            از دین نمانده بود به غیر از مناره‌ها

در آن زمان که در خفقان در سکوت شوم            گـم می‌شـدند خـیـل صداها اشاره‌ها
صدها هشام از دم پاک تو جان گرفت            از باغ چشم‌های تو سر زد زراره‌ها
مــردم چــرا رعـیـت آل امــیــه‌انـد            وقتی به سوی توست همه راه چاره‌ها
پیـش صـداقـت تو حـقـیـرند واژه‌ها            پیش سخاوت تو چه اندک، شماره‌ها
چشمم به خون نشسته از آندم که خوانده‌ام            تو بر زمین کشیده شدی و سواره‌ها
آتـش زدند خانۀ امن تو را، و شکر            پــروانـه‌ای نـبـود مـیـان شـراره‌هـا
باید برای تو حرمی ساخت از طلا            بایـد نـوشت نـام تو را بر نگـاره‌ها
مـا لایـق زیـارت قــبـرت نـبـوده‌ایم            ای زائر بـقـیـع تو مـاه و سـتـاره‌ها

دنـیـای کـلام تو جـهـان بـرکـات است            عمری‌ست جهان ریزه‌خور این کلمات است
در ساحت عرفان غمت فلسفه مات است            نام تو پُر از عطر سلام و صلوات است

ای سورۀ شأن تو پر از سجـدۀ واجب            زانو زده در محضرت ادیان و مذاهب
دارند نصیب از نفست حاضر و غایب            راهی که تو ابلاغ کنی راه نجات است

فیض ازلی چـیست؟ مسلـمانِ تو بودن            لطـف ابـدی شیـعـۀ چـشـمـان تو بودن
در خوف و رجا دست به دامان تو بودن            مهر تو و قهر تو حیات است و ممات است

ای کاش که بـاشد نظـر لطف تو با ما            تا سـوی تـنـور امـر کـنـی بـاز امـامـا
با عـشـق تو آتـش شده بـرداً و سـلاما            آتش نه که این روشنی آب حیات است

نام تو بلـند است و مقام تو رفـیع است            لطف تو مدام است و عطای تو وسیع است
هم در دل ما حـسرت دیدار بقیع است            هم در دل ما حسرت درک عتبات است

ای چشـمۀ مهـتاب چه ذاتی چه جلالی            آئـیـنـۀ ذاتـت نـگـرفـتـه اسـت، زوالـی

ای صاحب کُرسّی فـقاهت نفـست گرم            تا روز قـیـامت، دمِ عـلـمـت مـتـعـالـی

از دایـرۀ شـبـهــه و تـشـکــیـک درآیـد            یک ذره یقینت برسد گر به « غزالی«

بی‌جلوۀ چـشـمـت، نـبـرد راه به جـایی            هم دشمن مبغـوض تو، هم شیعۀ غالی

( ما افقهَ مِن جعـفرِ) دشـمن سنـدی شد            در مدح تو از، جـانب اشـبـاحِ رجـالی

ای مدرسه و منبر و محراب و مراجع            افتاده به پـای تـو، چـنـان مـیـوۀ کـالـی

شد صاحب فـیض از دم تو جابر حیان            شاگرد کـلاس تو، « ابو حـمزه ثمالی «

بی فیض تو علامه شدن کار محالی‌ست            ای مَشیِ بلندت، به جهان رو به تعالی

ای پـاسـخ آمـادۀ هـر پـرسـش دشــوار            در ذهن فـقـیهـانه نـمانـده است سـؤالی

در رگ رگ هر مأذنه هر روز سه دفعه            با لطف تـو، جـاری شـده، آواز بـلالی

باران شده سرمست تو ای ابر کرامت            ای کاش ببـاریـد، بر این کـاسـۀ خـالی

صد شکر که در پای تو یکریز زبان ریخت            طبع من دلـسوختـه، بـا این کر و لالی